International Journal of Innovative Research In Humanities 4 2 The Fusion of Apollo and Dionysius and the Birth of Tragedy in the Perspective of Henry Nietzsche آمیختگی آپولون و دیونیسیوس و زایش ‌تراژدی در دیدگاه هنری نیچه 33 42 10.22051/jera.2021.31891.2698 FA شاهرخ پژوهشگر مطالعات هنر و فلسفه، دکترای پژوهش هنر، دانشگاه تهران، ایران. 2024 03 06 For Nietzsche, Greek art, which finds its peak manifestation in the culture of tragedy, is the result of a combination of two elements of Apollonian and Dionysus, one representing order and harmony and the other representing frontier breaking. This is how the birth of tragedy occurred in ancient Greek culture, but in the aftermath of ancient Greece this approach led to the death of tragedy by the two ruptures caused by the violent struggle of Apollo and Dionysus. As a result, the cultural landscape of the Western world was plunged into a crisis of nihilism. Nietzsche seeks to solve this deviation of the idea of the birth of tragedy from the spirit of music. The problem is that with the physiological narrative that Nietzsche presents of the concept of art as something that gives meaning to existence, how does this find theoretical-practical justification for him? It is here that the fusion of the two elements of Dionysius and Apollo in the art of ancient Greek tragedy becomes an appropriate example. The main question is that, from Nietzsche's perspective, beyond the dominant metaphysics, how can man escape from the painful and tragic state of life from the correct relationship between these two elements? The aim of this study is to reflect on Nietzsche's pathology of his era and the causes and factors that make him reflect and praise culture, explore art and tragedy of ancient Greece. The findings will show that the turning point of Nietzsche's view of tragedy is that tragedy is not rooted in a metaphysical concept or idea, but rather a confrontation of material forces that re-align Greek culture with the creative force of Dionysus. The findings of the research are collected from library resources and analyzed by descriptive-analytical method. از دیدگاه نیچه، هنر یونانی که اوج تجلی خود را در فرهنگ‌ تراژدی می‌یابد، حاصل‌ ترکیب دو عنصر آپولونی و دیونیسیوسی بوده که یکی مظهر نظم و هماهنگی و دیگری مظهر مرز شکنی است. تولد تراژدی در فرهنگ یونان باستان بدین گونه اتفاق افتاد، امّا در بعد از یونان باستان این رهیافت با دو پارگی ناشی از کشاکش قهر آمیز آپولون و دیونیسیوس منجر به مرگ ‌تراژدی شد. در نتیجه‌ی آن ساحت فرهنگی جهان غرب دچار بحران نیهیلیسم شد. نیچه در صدد حل این انحراف اندیشه زایش ‌تراژدی از روح موسیقی را مطرح می‌کند. مسئله اینجاست که با روایت فیزیولوژیکی که نیچه از مفهوم هنر به مثابه¬ی چیزی که به هستی معنا می‌بخشد ارائه می‌دهد، این امر نزد وی چگونه توجیه‌پذیری تئوریک_عملی می‌یابد. در اینجاست که آمیختگی دو عنصر دیونیسیوس و آپولون در هنر تراژدی یونان باستان مصداقی مناسب می‌شود. پرسش اصلی این است که از منظر نیچه، در ورای متافیزیک غالب، چگونه از نسبت صحیح آمیختگی این دو عنصر، انسان می‌تواند از وضعیت رنج‌زا و ‌تراژیک زندگی رهایی یابد؟ با این توجه هدف این پژوهش، تأمل در آسیب‌شناسی نیچه از فرهنگ عصر خود و علل و عواملی است که وی را به تأمل و ستایش فرهنگ، کنکاش هنر و‌ تراژدی یونان باستان وا می‌دارد. یافته‌های تحقیق نشان خواهد داد که نقطه¬ی عطف نظرگاه نیچه به ‌تراژدی این است که ‌تراژدی در یک مفهوم یا ایده‌ی متافیزیکی ریشه ندارد؛ بلکه رویا رویی نیروهای مادی را به روی صحنه می‌برد که فرهنگ یونانی را مجدداً با نیروی خلاق دیونیسیوسی منطبق می¬کند. یافته‌های پژوهش با تکنیک فیش‌برداری از منابع کتابخانه‌ای گردآوری شده و با روش توصیفی_تحلیلی مورد بررسی و تحلیل قرار‌ می‌گیرد. /downloadfilepdf/768530